Het bos (49%), de keukentafel (48%) en het park (42%) zijn eveneens in trek, net als de tent (37%). Ook de ouderlijke slaapkamer is populair met 37%. De wasmachine geldt met iets meer dan een kwart als hekkensluiter.

Toevallig kwam mijn lief Pee met een artikel uit de zaterdagkrant aanzetten: Stellen zonder kinderen blijken veel gelukkiger! Waarop ik meteen riep: maar ik had ze  nooit willen missen! Op je zestiende droom je over je prins op het witte paard waar je allemaal mooie zoete kindertjes mee gaat krijgen. De werkelijkheid is anders.

Ik ken een stel met drie kinderen.  De één zit op tennis de ander op voetbal de derde op hockey. Ze hebben een groot huis en als één van de de kinderen jarig is mogen er twintig vriendjes blijven slapen. In de weekenden trekken ze er graag met z’n allen op uit, tussendoor een europeesche stedentrip met als knaller in de grote vakantie: vier weken door Amerika trekken in een grote camper. Gevolg: uitgeputte, oververmoeide ouders en wat vinden die kinderen later nog leuk?

Toen Bo nog klein was leek het mij nuttig als zij vroeg met kunst en cultuur in aanraking kwam en nam haar mee naar vele toneelvoorstellingen. Toen ze zes jaar was moest ze van mij op tennis wat de tennisleraar mij niet in dank afnam want ze had totaal geen balgevoel. Ook kocht ik bergen jurkjes want ja ze moest er wel iedere dag op en top uitzien. En nu? Op zeventien jarige leeftijd heeft Bo een hekel aan jurken, houdt ze van knetterharde rockmuziek, vindt ze iedere sport onaantrekkelijk behalve ’stagediving’ in Paradiso te Amsterdam.  Had ik het zo bedoeld?

Ik kan alleen maar de conclusie voor mezelf trekken dat ik als werkende moeder mijn schuldgevoel compenseerde met dat ik Bo niets mocht onthouden. En ik denk dat dit voor alle ouders geldt. Met de jongste Floris ben ik al een stuk relaxter. Als hij niet op hockey wil dan niet. Als zijn gloednieuwe witte broek binnen 5 minuten pikzwart is van het buitenspelen denk ik ‘een beetje chloor doet wonderen’…Komt verstand met de jaren?

Dus nog even geduld zus, jouw ‘eigen’ tijd komt er binnenkort ook weer aan….

Liefs Jan

Die regenstortvloed houdt ons thuis. Geen voetbalwedstrijdjes of fietsritjes naar de bios. Eenderde van de Nederlandse ouders heeft wel eens het gevoel tekort te schieten, lees ik het maandblad J/M. Negen jaar geleden klopte ik straalmisselijk en nét zwanger bij je aan. Help, ik krijg een kind! Het wordt anders, zei je. Maar je krijgt er echt een heleboel moois voor terug.

Kinderen kunnen niet buiten spelen als het hoost. Nou hoeven kinderen voor mij niet altijd de straat op, maar op de een of andere manier komen kinderen bij regenbuien altijd met bosjes ons huis in. Of beter, onze zolder op. Acht kinderen rolden gisteren even naar de keuken. Een liter melk, een liter limonade, (vooruit, de limo-drinkers zijn toch mijn eigen kinderen niet) en zeventien boterhammen verder, rolden ze net zo makkelijk weer vrolijk naar boven. Om de puinzooi van speelgoed nog groter te maken. Bezorgd belden er af en toe wat ouders aan. Niet vervelend, al die kinderen over de vloer? En, maken ze niet teveel rommel?

Ik blijf me verbazen over ouders. Natuurlijk over onze eigen, maar vooral over ouders van nu. Als ik meega naar het schooltuintje van Nelson, zijn er serieus twee huilende meiden die bang zijn om vies te worden. Moeten schoon blijven van mama. Buiten school moet ook nog eens veel. Balletten, voetballen, tennissen, drummen, knutselen. Goed voor hun ontwikkeling. Maar of ze daarbij liever niet vies worden, dan wel rommel of herrie maken. Ouders vinden opvoeden stressvol en vermoeiend, lees ik verder in J/M.

Lijkt me niet zo verwonderlijk.

Het werd anders. En ik kreeg er inderdaad een heleboel voor terug. Minder tijd voor mezelf. Meer rotzooi in huis.

Maar met die regen ruim ik zelf lekker zo min mogelijk op.

Mogen mijn kinderen doen. Tijd zat, wat jij zus?

dikke kus,

Leen

Wist je dat na de zomervakantie de meeste echtscheidingen plaatsvinden? Grappig dat iedereen inderdaad altijd maar roept dat de vakantie fantastisch was en men zo lekker is uitgerust, om blijkbaar daarna in alle rust te kunnen gaan scheiden. Eigenlijk niet vreemd als je erover nadenkt hoeveel stress zo’n vakantie  met zich mee brengt. De stress en ergernis van te voren alleen al, tijdens het inpakken van de auto. Om daarna vervolgens met z’n allen aan de autoreis te beginnen met lange files, navigatiesystemen die je constant de verkeerde weg op sturen en spugende kinderen.

Over lange termijn geheugen gesproken Leen, ik herinner mij nog goed die fantastische autoritten die wij vroeger al hadden. In een blauwe opel, met z’n drieeën, lekker op de achterbank gepropt.  Met pa een sigaret rokend,  ‘als je er last van hebt zet je maar een raampje open’ (leuk voor broerlief met astma). En ma met een ’survival doos’ tussen haar benen met daarin potten pindakaas, nutella, vlokken en alle ingrediënten voor een lekkere pot macaroni ter plaatse.  Om vervolgens na een snikhete autorit van twee dagen in een te klein vies appartementje in Spanje terecht te komen… Het is hier fantastisch!

Ik vergelijk het met kerst en oud en nieuw, ieder jaar denk ik was het nou echt zo leuk? Ik hou alleen maar rekening met familie en kinderen maar wat wil ik nou eigenlijk zelf? Ik gruwel van campings waar je met 500 man iedere dag op dezelfde toilet zit en na een jaar hard werken de vieze onderbroeken met andere vrouwen staat te schrobben in een washok. Maar oh, wat is het leuk voor de kinderen…

Daarom heb ik het dit jaar anders gedaan. Ik heb gedaan wat ik leuk vond en wonder boven wonder vond iedereen het leuk. Dus als je het mij vraagt Leen kan ik oprecht zeggen dat ik dit jaar van mijn vakantie heb genoten en met mij de rest van de familie, ik kijk nu al uit naar de volgende vakantie!

Liefs JAN

Heb jij dat ook, dat wantrouwen naar al die mensen die terug komen van vakantie? Iedereen heeft het altijd fantaaaastisch gehad. O ja, nee, heerlijk! Lekker genoten. Zelf heb ik ook altijd een geweldige vakantie. Vorige zomer, bij navraag eenmaal terug in Nederland, had ik ook een heerlijke vakantie gehad.

Maar mijn lange termijn geheugen werkt iets anders. Autoritten van 1200 kilometer met ruziende kinderen achterin. Bij aankomst op de camping was onze reservering op zijn Italiaans ‘verdwenen’. Mochten we op een plek die absoluut geschikt is voor een vrijgezelle kabouter. Gaf niks, want bij het opzetten in de volle zon bleek onze nieuwe tent (geleend van vrienden) te klein. Geen ruimte voor een keukentje, niet erg. Op vakantie moet je zo sowieso weinig vaat hebben, die moet je toch maar weer met  34 graden de heuvel opheisen naar een wasgelegenheid. Waar om onnatuurlijke redenen alleen maar lauw water uit de kranen komt. Gelukkig was de rest wel heel warm op de camping. Vooral onze tent. En dat was een luxe. Het jaar daarvoor werden we immers iedere ochtend wakker in een dikke dot Franse mist, als het niet regende dan. Was achteraf ook zo’n heerlijke vakantie.

Heb jij ook zulke fantastische vakanties? Op de camping meen ik ze ook te zien. De Mensen Van De Fantastische Vakantie. Eerst nog bleek en vermoeid. Boekje lezen, boekje weer neerleggen. Rondkijken, zwijgen. Een week later zijn ze al een stuk meer opgeknapt. Maar de laatste dagen stralen ze pas echt.  Bruin getint, ontspannen, het boek is uit. ‘Nederland’ is uit hun systeem. De reis terug naar huis kan beginnen.

Bestaat jouw geweldige vakantie wel echt, of maken we ons iedere zomer met z’n allen maar wat wijs? Op kantoor, op het schoolplein, overal hoor ik het mezelf deze zomer weer zeggen: ‘Het was heerlijk. Fantastisch. Veel gezwommen, lekker gegeten. Ja nou!’ Ben ik dit jaar iets op korte termijn vergeten? Volgend jaar heb ik het antwoord.

Liefs Leen

“Terwijl jaren geleden de gemiddelde Amerikaan zijn partner via vrienden vond, lijkt dat nu  achterhaald,” stelt Michael Rosenfeld, professor in de sociologie. “Internet komt op de eerste plaats te staan als medium om een nieuwe liefde te vinden”.

Opvallend is dat vooral homo’s en lesbiennes hun toekomstige via het internet vinden. Niet helemaal onlogisch volgens de professor, want hoe kleiner de vijver waaruit te vissen valt, hoe interessanter om dat via de computer te proberen. Naast homoseksuele relaties, vinden ook senioren op die manier makkelijker een nieuwe liefde. Ook de kans om mensen met een verschillende religieuze achtergrond aan elkaar te koppelen, bleek via online dating groter.

Die witte pumps, die kan ik me nog heel goed herinneren, sooo eighties! Torenhoog waren ze. En absoluut prachtig. Mocht ik ze ooit tegen komen in mijn maat, dan schaf ik ze onmiddelijk zelf ook aan. Nogal lastig met mijn schoenmaatje 42 en een half. (‘Dit is mijn zusje Leen. Grote borsten, grote voeten,’ zo heb je me ooit eens aan iemand voorgesteld.) Had ik een voetverkleining kunnen ondergaan, had ik dat ook gedaan. Mijn voeten zijn belachelijk groot. Dus, Manolo ? Erg leuk, maar alleen als je van die Zuid-europese poezelige voetjes hebt. Ik heb genoeg vriendinnen die er wel in passen, maar de meeste van mijn Hollandsche poldervriendinnen zijn er ook niet in te wurmen.
Ik vertik het echter om op van die sexloze Birkenstocks te lopen. Birkenstocks zouden verboden moeten worden voor vrouwen met een schoenmaat groter dan 38. Bij een maatje 39 wil ik nog weleens twijfelen, maar zodra ik vrouwenvoeten voorbij zie flappen in van die highly overrated slippers, , kun je er donder op zeggen dat de draagster in kwestie minimaal een maatje 40 heeft. Associaties met Pipo de Clown en pinguins zijn dan niet te onderdrukken.

Een paar schoenen met een hak van onder de 5 centimeter komt sowieso bij mij de deur niet in. En dan nu dus weer dit bericht. Jee zus, we zijn gestopt met roken, sporten doen we ook heel braaf. Maar op hoge hakken lopen, dat pakken ze ons niet af. Met trots durf ik dan ook te melden dat ik ooit een tiendaagse excursie door een snikheet Florence gewoon op hoge hakken heb doorstaan. De andere dames droegen weliswaar prettige wandelschoenen, maar ík ontving de flirts van knappe Florentijnen. Dus dat Italiaanse vrouwen meer plezier tussen de lakens hebben dankzij die hoge hakken, heeft volgens mij niet eens zo zeer met  een paar bodembekkenspieren te maken. Het lijkt me niet meer dan een logische conclusie. Italiaanse mannen weten gewoon wat stijlvol is. En een goeie stijl wordt altijd beloond.

Dikke klapzoen,

Leen

Onze familie is behept met  ’lange genen’. Je zou zeggen dat ik ‘ze’  dus niet nodig heb voor mijn lengte maar Leen ik moet je iets bekennen, ik heb een rare maar toch vrouwelijke verslaving: schoenen,  met hoge hakken!
Hoewel ik moeilijk afscheid kan nemen van de zomer, zie ik hier en  daar wel  mooi gedecoreerde herfstetalages met hoog gehakte pumps waarvan ik al snel in extase kan geraken. Teleurstellend was voor mij dan ook van de week de oproep:  ‘Vrouwen, loop niet meer op hoge hakken, maar trek platte schoenen aan.’ Welke ‘sexloze reumato-loog’ riep dit? Maar uit een nieuwe onderzoek is gebleken dat hoge hakken meer druk zetten op de kniegewrichten. Des te hoger de hak, des te groter het risico op artrose of andere aandoeningen (Hadden wij niet een oma met artrose?)

De liefde voor de hoge hakken begon bij mij al vroeg. Ik zie mezelf nog als zestien-jarige verkoopster in een schoenenwinkel staan op ‘torenhoge witte hakken’. De door Sex and The City beroemd geworden Manolo Blahniks bestonden nog niet in die tijd, er werd in deze winkel wel ‘iets vergelijkbaars verkocht’ waarschijnlijk ben ik toen met het ‘hoge hakken virus’ besmet.  Meer dan veertig uur per week liep ik op die dingen in de schoenenwinkel heen en weer te rennen. Maar mijn verslaving ‘hoge hakken’ ging nog veel verder. Ik heb namelijk weleens een ‘grotexpeditie’ op Aruba gedaan op ‘high heels’ onder het motto: wie mooi wil zijn moet pijn lijden!

Nu beweren de Italianen dat vrouwen op hoge hakken meer plezier tussen de lakens beleven. Tijdens ‘hooggehakte’ wandelingetjes (???) zouden onze bekkenbodemspieren worden versterkt. Met het verstevigen van deze spier kan het seksueel genot worden verhoogd…Voor zover het mannelijke brein nog niet werd geprikkeld door hoge hakken: zijn fantasie kan nu echt op hol! Voor mij een doorslaggevend argument!

Hoe zit het met jouw hoge hakken en bekkenbodemspieren Leen?

Liefs  Jan

Als mijnheer Horndeski twintig jaar geleden voor een zacht prijsje daadwerkelijk de mooiste borsten van de wereld zou kunnen creeëren, dan had ik als eerste bij ‘ m op de stoep gestaan. Ik wilde maar wat graag mooie borsten. Inmiddels wat ouder en wijzer, vind ik deze mijnheer een echte Engerd. Een Amerikaanse electrisch (!!) ingenieur die beweert iedereen de perfecte boezem te kunnen aanmeten? En hij bepaalt bovendien wat echt mooie borsten zijn?Wat dat laatste betreft, smaken verschillen lijkt me zo, zowel bij de bezitsters als bij non-bezit(s)ters. De een vindt grote borsten mooi, de andere heeft liever kleine. Meloen-, peer- of appelvormig, ik kan de hele fruitmand wel zo ongeveer bedenken bij een borstvorm. En dan zou nota bene een wildvreemde man voor mij bepalen welke fruitsoort ik voortaan de rest van mijn leven tussen mijn navel en mijn kin heb zitten. Neuh.

Wat dat eerste betreft, krijg jij dan ook niet een beetje jeuk van mensen die beweren anderen te kunnen perfectioneren? Ik had weliswaar destijds cup E, jij had een A. (Onze lieve Heer heeft de boel af en toe wel heel erg scheef verdeeld in onze familie.) Mannen als Horndeski doen net alsof het niks is, een beetje bijschaven. Maar toen ik die borstverkleining kreeg, was dat bepaald geen pretje. Het deed ontzettend veel pijn, ik heb dagen lang het gevoel gehad dat mijn borsten in brand stonden. Om nog maar te zwijgen over de hechtingen die er allemaal stuk voor stuk uitgehaald moesten worden. Bij het zien van een litteken, voel ik altijd letterlijk de pijn van de mijne weer. Begrijp me goed, die verkleining was nodig, goed dat ik het gedaan heb. Maar een flapdrol die iedereen  wel ‘ns effetjes zal perfectioneren vind ik gewoon een sukkel. Had jij het gedaan?

liefs van Leen

Op vakantie, op het strand lag een paar meter bij mij vandaan een ‘poepbruine magere gerimpelde’ vrouw, ik schat midden vijftig, waarbij letterlijk ‘de opgespoten lippen en borsten’ boven haar lichaam uitstaken. Kan je je dit plaatje een beetje voorstellen? Toegegeven elke vrouw wil graag de ideale borsten hebben maar dit was niet in verhouding, eigenlijk best ‘eng’….
Vroeger toen we (nog) jong waren Leen zie ik jou, als de dag van gisteren, met mama ‘huilend’ naar de dokter gaan. Je had verschrikkelijke rugklachten en dat kwam niet door de achterkant maar door de te zware voorkant, jij was namelijk gezegend met cup DDD! Toen dacht ik nog: ‘hoe oneerlijk kan het lichamelijk verdeeld zijn binnen één gezin’. Volgens mama had jij ‘deze’ van oma geërfd, ik  ‘de klutsknieën’. Enfin, om het voor jou enigszins ‘dragelijk’ te maken moest er een operatie ‘borstverkleining’ aan te pas komen, wat natuurlijk  geen pretje was.

Nu las ik van de week over een plastische chirurg uit Amerika, genaamd Gary Horndeski. Hij beweert de ideale borsten te kunnen leveren. Ik zocht zijn website eens op. Hij blijkt de opleiding electronisch ingenieur gevolgd te hebben en gebruikte tien jaar lang zijn wiskunde en fysica talent om de meest ideale borsten voor ons vrouw te creëren. ‘Borstverkleining, borstlifting en implantatie, alles ineen! ‘een soort inwendige push-up beha’…. met natuurlijke implantaten. Uit het eigen borstweefsel van de vrouw maakt hij een kegeltje, die hij vervolgens in de borstwand plant, waar hij maar wil, met behulp van beugels. Littekens zijn nauwelijks zichtbaar, de operatie duurt vier uur. Na vijf jaar blijkt alles nog steeds op de juiste plek.

Als dit twintig jaar geleden had bestaan Leen, had jij dit toen liever gedaan? Je borsten laten boetseren door een electrisch ingenieur?

Liefs Jan