Stellen zonder kinderen blijken veel gelukkiger

Lieve Leen,

Toevallig kwam mijn lief Pee met een artikel uit de zaterdagkrant aanzetten: Stellen zonder kinderen blijken veel gelukkiger! Waarop ik meteen riep: maar ik had ze  nooit willen missen! Op je zestiende droom je over je prins op het witte paard waar je allemaal mooie zoete kindertjes mee gaat krijgen. De werkelijkheid is anders.

Ik ken een stel met drie kinderen.  De één zit op tennis de ander op voetbal de derde op hockey. Ze hebben een groot huis en als één van de de kinderen jarig is mogen er twintig vriendjes blijven slapen. In de weekenden trekken ze er graag met z’n allen op uit, tussendoor een europeesche stedentrip met als knaller in de grote vakantie: vier weken door Amerika trekken in een grote camper. Gevolg: uitgeputte, oververmoeide ouders en wat vinden die kinderen later nog leuk?

Toen Bo nog klein was leek het mij nuttig als zij vroeg met kunst en cultuur in aanraking kwam en nam haar mee naar vele toneelvoorstellingen. Toen ze zes jaar was moest ze van mij op tennis wat de tennisleraar mij niet in dank afnam want ze had totaal geen balgevoel. Ook kocht ik bergen jurkjes want ja ze moest er wel iedere dag op en top uitzien. En nu? Op zeventien jarige leeftijd heeft Bo een hekel aan jurken, houdt ze van knetterharde rockmuziek, vindt ze iedere sport onaantrekkelijk behalve ‘stagediving’ in Paradiso te Amsterdam.  Had ik het zo bedoeld?

Ik kan alleen maar de conclusie voor mezelf trekken dat ik als werkende moeder mijn schuldgevoel compenseerde met dat ik Bo niets mocht onthouden. En ik denk dat dit voor alle ouders geldt. Met de jongste Floris ben ik al een stuk relaxter. Als hij niet op hockey wil dan niet. Als zijn gloednieuwe witte broek binnen 5 minuten pikzwart is van het buitenspelen denk ik ‘een beetje chloor doet wonderen’…Komt verstand met de jaren?

Dus nog even geduld zus, jouw ‘eigen’ tijd komt er binnenkort ook weer aan….

Liefs Jan