Kinderen opvoeden, vermoeiend?
Ha zus,
Die regenstortvloed houdt ons thuis. Geen voetbalwedstrijdjes of fietsritjes naar de bios. Eenderde van de Nederlandse ouders heeft wel eens het gevoel tekort te schieten, lees ik het maandblad J/M. Negen jaar geleden klopte ik straalmisselijk en nét zwanger bij je aan. Help, ik krijg een kind! Het wordt anders, zei je. Maar je krijgt er echt een heleboel moois voor terug.
Kinderen kunnen niet buiten spelen als het hoost. Nou hoeven kinderen voor mij niet altijd de straat op, maar op de een of andere manier komen kinderen bij regenbuien altijd met bosjes ons huis in. Of beter, onze zolder op. Acht kinderen rolden gisteren even naar de keuken. Een liter melk, een liter limonade, (vooruit, de limo-drinkers zijn toch mijn eigen kinderen niet) en zeventien boterhammen verder, rolden ze net zo makkelijk weer vrolijk naar boven. Om de puinzooi van speelgoed nog groter te maken. Bezorgd belden er af en toe wat ouders aan. Niet vervelend, al die kinderen over de vloer? En, maken ze niet teveel rommel?
Ik blijf me verbazen over ouders. Natuurlijk over onze eigen, maar vooral over ouders van nu. Als ik meega naar het schooltuintje van Nelson, zijn er serieus twee huilende meiden die bang zijn om vies te worden. Moeten schoon blijven van mama. Buiten school moet ook nog eens veel. Balletten, voetballen, tennissen, drummen, knutselen. Goed voor hun ontwikkeling. Maar of ze daarbij liever niet vies worden, dan wel rommel of herrie maken. Ouders vinden opvoeden stressvol en vermoeiend, lees ik verder in J/M.
Lijkt me niet zo verwonderlijk.
Het werd anders. En ik kreeg er inderdaad een heleboel voor terug. Minder tijd voor mezelf. Meer rotzooi in huis.
Maar met die regen ruim ik zelf lekker zo min mogelijk op.
Mogen mijn kinderen doen. Tijd zat, wat jij zus?
dikke kus,
Leen
