Het zal je kind maar wezen
Ha die DIRK,
Als voormalig producer van televisieprogramma’s met verborgen camera’s zat ik vol spanning te kijken naar de autorit van Joran van der Sloot en Patrick van der Eem,. Vandaag de dag mijd ik alle interviews, verklaringen, tv-optredens van dit ‘gesjuffelde joch’.
“Heb je dat verhaal gehoord mam, van Joran van de Sloot, dat ie Nathalie in een moeras heeft gedumpt?” Zegt dochter Bo gister tegen mij. ”Nee ,zeg ik’. “Waarom weet jij dat niet mam? Lees je geen krant meer?” “Nee schat, zodra mama de naam Joran van der Sloot ergens hoort vallen, drukt ze op de ‘DELETE’ knop….
Als ik de media was, zou ik er ook niet zoveel aandacht meer aan besteden. Naar mijn mening heeft deze jongen geen hersens, geen gevoel helemaal niets. Een ongeleid projectiel is het, iedere keer komt hij weer met een ander verhaal op de proppen. Ik denk zelfs dat hij het er gewoon om doet, hij heeft verschrikkelijk veel aandacht nodig en is gek op spanning en sensatie.
Maar als moeder van twee kinderen DIRK , denk ik: hoe moet het voelen om de moeder van Joran van der Sloot te zijn? Ik kan mij als moeder weleens ‘hulpeloos’ voelen als puberdochter Bo weer ‘ns lastig is. Dan vraag ik mezelf wel 10x af: heb ik het niet goed gedaan, krijgt ze wel de juiste opvoeding en begeleiding, had ik het anders moeten aanpassen? Kan je nagaan DIRK als ik de moeder van Joran was geweest! Kinderen zijn voor het leven, ik laat ze nooit en te nimmer vallen, maar in dit hopeloze geval?
Joran van der Sloot, het zal je kind maar wezen…..
JAN
