Jetlag

Lieve JAN.

M’n darmen bleven rechtliggen tot nu toe, maar m’n mind niet. Gisteravond laat kreeg ik Mr. Jetlag op visite!

Een echte jetlag gaat gepaard met gevoelens van onrust, desoriëntatie, eenzaamheid, paniek. Toen ik om half 4 lokale tijd de slaap nog niet vatte, sloeg dat alles bij mij toe. Eerst trachtte ik mezelf nog te troosten door het lezen van ‘Eten, bidden, beminnen’ maar toen ik Elizabeth’s Gilberts Italiaanse periode uit had, wilde ik weg. Ik wilde gewoon naar huis. “Ik lijk wel gek” zei ik bij mezelf. “Ik had nu gezellig en vertrouwd aan de wijn kunnen zitten bij Mr. T of in mijn eigen geweldige schrijfhuis met de snuit van mijn hond tegen me aan en ik zit hier in m’n eentje in een kleffe, idiote en gevaarlijke stinkstad. Help, ik wil weg!”

Ergens ben ik toch in slaap gevallen. Tegen negenen moest ik mezelf echt het bed uitschoppen om niet opnieuw het ontbijt (nu ja: koffie, koffie, koffie) mis te lopen. Na dit cafeïneshot lift ik opnieuw naar de 30e verdieping en dan weet ik het zeker. “Deze hele reis was een slecht plan. Ik heb er geen zin meer in.” Ik bel dus mijn NL vriend in Thailand, Dr. Nomad, waar ik morgen naar toe zou gaan.

Hij blijft koel als altijd. “Ja Dirkie, dat is em: de jetlag. Wat dacht jij nou?” Hij maant me tot kalmte en praat minstens een kwartier (in het Nederlands: o heerlijk) op me in. Ik moet aan de ORS voor een betere glucose-zoutbalans, aan de sportdrank en voor de rest vooral even aan mijn lichaam toegeven. “Maar ik mag toch niet slapen juist!” piep ik nog. “Tuurlijk wel. Ik doe zo dadelijk ook een tukkie. Dirk: doe eens een keertje braaf wat ik zeg.”

Ik doe het, omdat het niet anders kan. Met de ORS, vitamine C en Echinaeforce in mijn lijf ga ik op mijn hotelbed liggen. Ik doezel een uurtje en sta op. Ik voel me stukken beter, tol nog wel wat op mijn lange poten, maar zowaar: ik begin weer iets van mezelf te herkennen.

Beneden in de lobby laat ik de leukste van de nichtenjongens (het barst er hier van) een Latte Macchiato voor me maken, ook al kan hij dit niet uitspreken. Ik pak de Engelstalige Bangkok-krant en voel me met de seconde beter worden. Mijn oog valt op een advertentie van een luchtvaartmaatschappij. Voor 200 Baht zit ik in Kuala Lumpur en voor 9000 in welke Australische stad dan ook. Mijn reisbloed begint te stromen. “Zal ik het continent dat ik nog nooit bereisd heb er deze keer dan maar even bijpakken. Voor nog geen 200 Euries?” Ik heb al visioenen over kangoeroes en koala’s………

Ik moet lachen om mezelf en denken aan wat ik vannacht in mijn jetlagbedje las:

Reizen is geweldig. Het enige wat nog leuker is dan reizen is reizen als je al op reis bent!

(vrij naar Elizabeth Gilbert uit ‘Eten, bidden, beminnen’)

JAN: Nog geen 12 uur geleden wilde ik naar huis. Nu wil ik zelfs nog verder weg. Ik lijk wel gek!

DIRK