One night in Bangkok
Dear JAN
Mijn 1e avond in Bangkok. Het klimaat van het Verre Oosten valt als een soort van kleffe, maar wel passende jas over me. Ik arriveerde hier in alle vroegte vanmorgen, maar mijn systeem ‘dacht’ dat het laat in de avond was en stond nog op de Nederlandse herfststand. Met een raar hoofd na een intercontinentale vlucht van 12 uur met een taxi naar mijn hotel gereden.
Ik was vergeten hoe vriendelijk de mensen hier waren. Als iemand tegen je opbotst doet hij of zij de handen tegen elkaar voor de borst, maakt de breedste glimlach en zegt SOLLY. Heel wat anders dan wat ik deze week weer meemaakte in een drukke Hollandse supermarkt.
De Thai-mensen helpen je bij douane en kofferband en de oudjes gaan per definitie voor. Een jongen naast mij had dat nog niet goed in de gaten en werd bij wijze van ‘straf’ door een Thaise achteraan de rij geparkeerd. Geestig. Natuurlijk: ze zijn dol op toeristen en moeten het er van hebben, maar toch. Kunnen wij daar iets van leren zeg!
Hoe anders de wereld in elkaar zit dan zelfs nog maar een paar jaar terug, bewijst het feit dat ik hier op de 30e etage van mijn hotel in de ambassadewijk van Bangkok mijn vertrouwde google-startpagina heb. Zo lees ik net De Telegraaf. Frans Bauer is boos op Paul Witteman en als ik wil, kan ik de bewuste uitzending ook nog digitaal bekijken. De wereld op z’n smalst.
Internet brengt alles dichtbij. Ik denk aan mijn vader, die nu 3 jaar dood is. Hij vond deze vooruitgang prachtig en samen spraken we over de kinderen in Afrika en alle uithoeken van de wereld, die al was het maar met ‘touwtjes’ aan elkaar geknoopte computers middels de digitale revolutie nu kunnen lezen, schrijven en verbonden zijn met de rest van de wereld.
De avond valt. Ik zie de duizenden lichten van de metropool Bangkok. Heerlijk voor een paar dagen. Daarna ga ik lekker de binnenlanden in. In mijn volgende bericht zal ik je vertellen over de prachtige meisjes van Bangkok en de schonkige Westerse mannen. Nee, het is niet alleen maar kommer en kwel, maar het is wel zoals mijn vriend (die al 25 jaar in het Verre Oosten woont) zegt: “Het is allemaal een kwestie van bankaccount Dirk.” Nu ja, wat is dan het wezenlijke verschil tussen hier en thuis?
Lieve JAN: het ga je goed in ons kikkerland, tot heel spoedig.
DIRK
PS Op Schiphol Elizabeth Gilbert’s bestseller ‘Eten, bidden, beminnen’ gekocht. Het is heel herkenbaar en inspirerend om te lezen dat er meer (schrijvende) vrouwen zijn die zichzelf al reizend en ontmoetend terugvinden!
