De kunst van echt scheiden
Ha die DIRK
Je thema is me uit het hart gegrepen. Of liever gezegd: uit mijn leven gegrepen! De BREUKhovens geven hierbij zeker het goede voorbeeld. Bij mij gaat dit helaas anders, waardoor ik mij vaak af vraag: waarom gunnen exen elkaar niet het nieuwe leven?
Dolgraag zou ik een voorbeeld willen nemen aan de BREUKhovens. Zoals jij weet nam ik na een process van jaren, 2 jaar geleden ‘de beslissing’ om weg te gaan.
Deze keus was volgens (R)exie een hele egoistische: ik koos namelijk voor mezelf en hij stond hier totaal niet achter. Dat noem ik je hoofd in het zand steken, want waar 2 vechten hebben 2 schuld.
In het begin verliepen alle afspraken tussen ons nog redelijk. Toch was de scheiding pas na een jaar officieel, ook een proces (van afscheid nemen) zullen we maar denken. Als je geen kinderen hebt, hoef je elkaar niet meer te zien en kan je er, zoal jij DIRK, voor kiezen nog op een vriendschappelijke manier met elkaar om te gaan.
In mijn omgeving zie ik bij al mijn gescheiden vriendinnen hetzelfde gebeuren. Allemaal hebben we hetzelfde ex-en gezeik. Steekjes onder water, nare emails, kille smsjes. Even dat schuldgevoel weer bij je proberen ‘aan te wakkeren’.
Waarom? Omdat de een de ander niet een nieuw leven gunt. Als er dan ook nog een serieuze nieuwe liefde bij komt kijken, is het helemaal oorlog! Godsamme denk ik dan, het leven is te kort om te ‘verzuren’, maak er nog wat leuks van en blijf er niet zo in hangen!
Bij Pee gaat het met zijn (H)ex net zo. Zij hebben gelukkig geen kinderen, maar ‘vergeven’ en ‘gunnen’ komt niet in haar woordenboek voor. Koste wat het kost blijft zij in zijn huis zitten, met zijn spullen op zijn kosten. Al 7 maanden reageert zij op geen enkel bericht van menig advocaat. Lekker blijven ‘sarren’.
Ik hoor jou denken DIRK: knippen en snoeien die handel Jan! Alleen met kinderen is de ‘exband’ voor eeuwig….
Liefs,
JAN
