De man met de rozentuin

Lieve JAN

Er is iets heel raars met me op het moment. Ik voel me triest en gelukkig tegelijk. Ken je dat?

De man waar ik een aantal jaar parttime van mocht houden, laat niet langer van zich houden. Hoewel het eigenlijk raar is dat ik schrijf PARTTIME. Want liefde is er of die is er niet.

Maar Mr Tee doet niet meer mee. Natuurlijk: we zijn vrienden, hij zou het vreselijk vinden als ik uit zijn leven ging, maar toch…….. Hij is depri. ‘Ik zie dat de rozen bloeien in mijn tuin, maar ik voel het niet’. Zo legt hij zijn situatie uit.

Het is ~verdomd echt waar~ of ik naar een oude afbeelding kijk van nu wijlen Prins Claus. Ook zo’n mooie, begaafde man, maar……….. niet gelukkig.

Natuurlijk weet Dirkie wel dat depressie meestal een fase is. Maar iemand zien lijden waar je zo godsgruwelijk veel van houdt. Wat errug. Ik ben helemaal niet zo koningsgezind, maar voel opeens met tig jaar vertraging zo met de Majesteit mee.

Ja ik heb zeker wat traantjes gelaten de afgelopen tijd. Om mezelf. Omdat ik ~om met Henk Jan Smits te spreken~ een droom moest laten varen. Ik ging als zelfstandige vrouw toch stiekem dromen van een boerderij met honden, paarden en schapen. En samen mooi gracieus oud worden. ‘s Zomers in de appelgaard en ‘s winters voor de open haard. Wat een romantica ben ik he?

Maar hij wil geen vrouw meer. Nu niet. ‘Verboden Toegang’ staat er op de deur van zijn hart. Triestigheid dus zowel om hem als om mezelf. Ook al weet ik en voel ik dat ik er wel uit ga komen. Slechts 1x in mijn leven ben ik aan gruis geggaan van ludduvudduh. Dat nooit meer, heb ik toen met mezelf afgesproken. Jaren later kom je er ook pas achter hoe en wat en kun je relativeren.

Misschien dat het daarom ook komt dat ik ondanks mijn triesterij toch geluksgevoel heb. Dat ik zo geniet van de maand juni. Licht en lucht JAN: wat is dat goed voor een mens. Van veel licht word je zelf ook lichter. En dan al die rozen in de tuin van Mr Tee, (rose, rode, abrikoos, geel en wit ) die hem niet blij stemmen, maar mij gister wel toen ik met hem een wijntje dronk. Paradoxaal toch?

De crux zit in het feit dat IK hem niet happy kan maken. Dat willen we wel graag ~typisch vrouwending~ maar je kunt in de allereerste plaats alleen jezelf gelukkig maken. Pas dan kan een ander er ook iets aan bijdragen.

Dus is het gek. Ik word ‘s ochtends wakker en ben gelukkig, ondanks dat ik alleen ben. Ik hou van mezelf. Mr Tee wordt ‘s ochtends wakker en is ongelukkig, ondanks dat hij alleen is. Hij houdt even niet van zichzelf.

Wat kan ik nog meer doen Jan?

DIRK