Hoofd, hart en handen

Ja JAN

Wat een goed onderwerp snij jij daar aan! Tuurlijk denken we daar allemaal over na. Nu extra. Het lijkt wel herfst i.p.v. voorjaar. Als eikels vallen de relaties uit de huwelijksboom.

Je beschrijft het heel wel in je laatste alinea. Bob en jij verdiepten zich niet meer in elkaars leven. Als dat gebeurt, als het hart uitstaat kun je erop wachten.

Vroeg of laat vertrekt 1 van beiden. De 3e die vaak in het spel is, is alleen maar de aanleiding. Niet de oorzaak. De oorzaak is dat je elkaar al kwijt bent.

Ik trouwde omdat mijn vriendje wilde trouwen. Zei 5x nee tegen zijn huwelijksaanzoek en de 6e x riep ik maar ja, omdat ik het zo lullig vond voor hem anders. Ja daar kwam het wel op neer. Daar ben ik echt niet trots op Jan. Ik ben met enorm veel wijn in m’n mik naar het stadhuis gegaan. Dat had niemand door hoor: ik was zo jong en strak als maar kon en geen wallen onder mijn ogen te zien. Staand voor de ambtenaar van de Burgelijke Stand dacht ik de hele tijd: ‘Dirkie, hier klopt iets niet.’ Mijn mazzel was dat hij en ik wel vrienden waren. Maar zelfs dat voel je niet meer op op een gegeven moment. Ik vond het vreselijk, maar na 12 jaar maakte ik de pleiterik.

(We ‘vierden’ nog samen onze koperen bruiloft. We waren al uit elkaar, maar het huwelijk nog niet officieel ontbonden. Het werd een saaie avond met een gaapfilm en ook toen wilde ik maar steeds weg. Ook al bleef hij aardig)

Het kind dat ik opvoedde was biologisch niet van ons. Zij was 18 en ging naar een school met internaat en toen ik vertelde dat ik ging scheiden van Guus, riep ze: ‘Nu pas?’ Terwijl we nooit ruzie hadden hoor, maar dat kind was ook niet gek. De gevoelens voor je kind veranderen niet. De gevoelens voor je man wel. En als er niet meer gesekst wordt of niet meer van hart-tot-hart gepraat: dan staat de deur wagenwijd open om dat met een ander te doen of in elk geval gevoelens voor een ander op te vatten.

Dat laatste was bij mij het geval. Ik ben niet zo’n vrouw die haar mond daarover houdt. Guus was immers een echte vriend. Dus voordat ik er een potje van zou maken, meldde ik hem mijn twijfels en gevoelens van vervreemding. Hij was gewoon veel eerder tevreden dan ik. Net als jouw Bob. Dus om jouw vraag te beantwoorden: ik denk dat vrouwen wel degelijk méér willen dan mannen. Wij vrouwen van nu willen hoofd, hart en handen. M.a.w.: geestverwantschap, liefde en spetterende seks. En het gekke is dat als die 3 in orde zijn, dat er dan helemaal niet gezeurd wordt over wie de kinderen van school haalt of de stofzuiger hanteert. Die dingen gaan pas wringen als 1 of 2 van de 3 elementen wegvallen.

Vroeger bleven de mensen ook dan gewoon bij mekaar. Zij zaten veel vaster. Wij gaan (echt-) scheiden. Waarom? Omdat het kan! Ook doordat we ons eigen ‘Pain de Campagne’ verdienen met een vette laag Gorgonzola er bovenop.

Hoofd, hart en handen Jan: ik wil het nog steeds zoo graag.

Je hartstochtelijke DIRK