Meivakantie, mijn vakantie

Bonjour JAN

Sinds een jaar of wat vertrek ik steevast op 29 april met Mr T. naar Frankrijk om meestal niet voor 5 mei weer terug te keren. De natuur is echt op zijn mooist in deze tijd van het jaar. Zeker ook wat zuidelijker. Sappig groen, bloeiende fruitbomen en knalgeel koolzaad in een heuvelend decor. Na de Périgord, de Elzas en de Champagne, waren dit jaar de weersvoorspelling voor de NoordAtlantische kust gunstig. Meivakantie is het helemaal voor mij!

Daardoor mis ik natuurlijk altijd wel het Konginnedaggevoel. Normaal gesproken natuurlijk niet zo’n ‘ding’ maar tsemig: wat een TOESTAND dit jaar Jan.

Vanaf de diverse hotelkamers (degenen die Wifi hadden) in Normandie en Bretagne hebben we via internet de vreselijkheden wel gevolgd. Maar als je niet in het land bent en je voelt niet de stemming van de Nederlanders en het gevoel van de dag, blijf je toch een buitenstaander. Dus keek ik via Journaal-24 wel naar de beelden, maar drong de werkelijkheid niet echt door.

Dat bleek pas goed toen ik gisteren weer mijn voeten op Nederlandse bodem had en iedereen weer ‘sprak’ via telefoon, sms en mail. En dat was nogal wat.

Om te beginnen mijn vriendinnetje Mi. Zij is een Apeldoornse en woont sinds een tijdje ook weer in dat koninklijke dorp. Voor de TROS maakte ze een speciale Koninginnedaguitzending en zij heeft er dus de hele dag met haar neus bovenop gezeten. Wat een heus Hollands volksfeest moest worden, werd een rampenplan. Wat 1 mafkees niet vermag zeg! Van mijn vriendin verneem ik dat Apeldoorn echt in diepe rouw is en dat iedereen op straat, in supermarkten en bij pinautomaten nergens anders nog over spreekt. Ja de man met de zwarte Suzuki Swift veroorzaakte een zwarte dag.

Vanochtend zag ik de foto’s van ZIJN begrafenis. Broers en zussen aan zijn rieten kist, zijn bejaarde ouders erachter. Ik had met die vader en moeder zo te doen. Die denken ook aan dat lieve babietje dat hij ooit was en waar ze zulke mooie toekomstdromen over hadden. Kleine Karstje werd groot, raakte danig in de war en……..nu ja. Maar het was wel HUN kind, weet je…..

Vlak na mijn vriendin Mi had ik mijn Emmeloordse kennisje Tsjitske in mijn mailbox ‘hangen’. Ik had het natuurlijk allang gehoord, dacht ze. Mis dus. Ze wilde me toch zelf even melden dat ze MILJONAIR was geworden de avond voor koninginnedag met de Postcodeloterij. Ik wist natuurlijk van toeten noch blazen noch Caroline Tensens in de Calvadosstreek!

Natuurlijk heb ik haar direct mijn gelukwensen gedaan. Verteld dat je misschien niet gelukkig wordt van veel geld, maar wel dat je er veel voor kunt kopen en vooral VRIJHEID, VRIJHEID en nog es VRIJHEID. En zeg nou zelf: dat IS toch geluk?

Ze is echter helemaal over haar toeren. Wordt belaagd door mensen uit haar omgeving die denken dat ze nu ook geld krijgen, door projektontwikkelaars, beleggers, bankiers. Vanochtend is ze gewoon naar haar werk gegaan, maar al tegen de middag ziek van alles naar haar huis terug gekeerd. Ja ze wordt door de mensen van de Postcodeloterij wel begeleid hoor, maar die kunnen ook niet alles tegenhouden.

Jemig Jan: deze vrouw die altijd moest sappelen met geld en met 2 pubers en een 2e echtgenoot in een simpel huis in Emmeloord woont, kan nu doen wat ze wil. Ze kan haar baan opzeggen waar ze veel verantwoordelijkheden had voor weinig salaris en wat haar regelmatig zwaar viel. Ze kan potdikke een complete boerderij kopen in het prachtige Normandie waar ik net ben geweest, met boomgaarden die bloeien in mei. En wat denk je wat? Ligt ze met koppijn in bed.

Ik ben benieuwd wat het met haar op den duur gaat doen. Wat denk jij?

Afijn. Ik ben ook even een weekje weggeweest hoor. Je zou toch denken dat de wereld dan wel door draait. (Goeie titel voor een TV-programma, haha) Dat doet ie ook wel, maar ik heb door al de gebeurtenissen hier het gevoel of ik wel een jaar over de grens was. Misschien is dat juist wel het goede effect van vakantie. De reisorganisaties noemen het niet voor niets vitamine V.

En jij? Hoe was jouw meivakantie?

DIRK

UPDATE: Vanochtend moest ik door dit alles ineens heel erg denken aan de uitdrukking: ‘Sometimes you win, sometimes you loose’. In dat verband zou je kunnen zeggen dat Tsjitske met de postcodekanjer wel de winnaar van de maand april is en Karst T. de loser.

Foto’s:
1. Wie wil er nou niet wakker worden met dit uitzicht én een leuke meneer?
2. Begrafenis Karst Tates
3. Vriendin Tsjitske met man en 2 kanjers van de Postcodeloterij: te weten: Winston en de PRIJS 2,3 miljoen!!!!