Superwoman?
Lieve Dirk,
Met een kop koffie op deze zondagmorgen denk ik aan de komende week en overdenk ik de afgelopen week. Het lijkt wel of ik in een roes heb geleefd, alles op de automatische piloot heb gedaan.
Working hard from 9 to 5, iedere dag in de file naar Amsterdam, het behalen van de maandelijkse sales target, in de lunchpauze naar Appie Hein en nog even snel die te leuke slippertjes kopen, zorgen dat de kids er verzorgd uitzien, dat ze heel lekker eten in hun schooltas hebben en een schone handdoek voor de gymles, ‘savonds laat nog even snel die belangrijke presentatie op de laptop maken, sporten om het lijf fit te houden, de allerleukste moeder en minnares zijn, als taxi fungeren (naar vriendjes, clubjes en feestjes) en ook nog even mijn Golf Vaardigheids-Bewijs halen……………..
Soms vraag ik me wel eens af, waarom leg ik de lat zo hoog en moet ik zonodig voldoen aan de eisen van ‘Superwoman’?
Mijn week begint niet op maandag maar op dinsdag dan is het in ‘de flat’ de grote wisseldag. Pee vertrekt na 8 dagen met tas en twee koffers weer naar z’n andere tijdelijke verblijf, ‘s-avonds komen de kids erin met 3 koffers, 2 laptops, Wii, DS computers, gym- en schooltassen en nog veel meer. Het is net Club Med, all inclusive met entertainment, hetzelfde programma met iedere week een wisselend gezelschap. In de supermarkt gaat de knop voor deze week weer om: pakjes Wicky in plaats van flessen wijn, blueband witbrood in plaats van ‘pain de bologne’, liga’s in plaats van stroopwafels, yoghurt in plaats van kwark. Op dinsdagvond race ik vanuit Amsterdam naar huis, dochterlief is al gearriveerd vanuit school op de fiets. Met haar heb ik straks een appeltje te schillen want ik ontving vandaag ongezellige berichten van school over haar gedrag en inzet ‘de maat is vol’ zullen we maar zeggen.
Zoonlief wordt om kwart over 6 door vader bij de flat afgeleverd. Vader is van de afgesproken tijdstippen, ik red het net. Zoon B. blijkt niet lekker, spuugt dan ook bij aankomst meteen de hele garage onder. ‘Ach beetje water erover en klaar is kees’. Bij binnenkomst zit dochter L. mokkend met rug naar mij toegekeerd wetende wat er voor gesprek komen gaat. Met tassen boodschappen, laptops, koffers en Wii, arriveer ik in de keuken, om 7uur heb ik er voor mijn gevoel al 24 uur opzitten en moet er nog gekookt worden maar ik blijf ‘smilen’: ’Welkom, lieve kindjes, ik ben blij dat jullie er weer zijn, we gaan er deze week weer samen wat gezelligs van maken! ‘
De volgende ochtend is B. ziek. Jeetje wat nu? Oppas gebeld, is ook ziek. Vader bellen? Nee daar maar even geen beroep op doen, geen zin in gezeur. L. moet naar school van te voren haar hele agenda en andere schoolzaken doorgenomen: zorg je dat je je proefwerk vanmiddag goed leert? haal je dat absentbriefje nog? Plan je je inhaalproefwerk nog met mijnheer V. anders krijg je een 1! Als alles is besproken en geregeld, strijk ik nog even mezelf strak en kan ik vertrekken. Met een gerust hart….naar de volgende job…
Dirk, of je nu moeder bent of niet, of je full-time werkt of part-time, het zit in mij om alles geregeld te hebben, alles moet tiptop in orde zijn. Ik denk wel eens hebben andere vrouwen ook deze enorme drang naar ik noem het maar ‘perfectionisme’ of nemen zij genoegen met minder? L. en B. maar eens een keer met een vlek in de broek naar school laten gaan, de broodtrommeltjes maar eens met minder lekkers te vullen, een maand niet naar de sportschool, even iets minder gas op ‘t werk en dit jaar maar geen ‘hole in one’ slaan…
Kus Jan
